ผู้มีใจอ่อนโยน ย่อมเป็นสุข เพราะเขาจะได้รับแผ่นดินเป็นมรดก
บทเทศน์แรกของพระเยซูเจ้าคือบทเทศน์บนภูเขาเรื่อง “ความสุขแท้” (บุญลาภ) ซึ่งอาจกล่าวได้ว่าเป็นการแสดงวิสัยทัศน์ของพระองค์และคำสอนของพระองค์ต่อจากนี้ไป ซึ่งวิสัยทัศน์ของพระองค์ก็แสดงออกมาบ้างแล้วก่อนหน้านี้ โดยเฉพาะเมื่อสัปดาห์ก่อนที่พระองค์กำชับว่า “จงกลับใจเถิด เพราะอาณาจักรสวรรค์อยู่ใกล้แล้ว” (มธ 4:17)
สำหรับพระเยซูเจ้า อาณาจักรสวรรค์อยู่ใกล้มาก และไม่จำเป็นต้องรอถึงโลกหน้า อาณาจักรสวรรค์เริ่มแล้วท่ามกลางเรา (เทียบ ลก 17:21) และเกิดขึ้นกับบุคคลที่เลือกจะดำเนินชีวิตตามคำสอนของพระองค์
เราไม่มีเวลาพอที่จะศึกษาความสุขแท้นี้ครบทั้ง 8 ข้อในโอกาสเดียว ดังนั้นจึงขอเชิญให้ไตร่ตรองเพียงข้อเดียวนั่นคือ “ผู้มีใจอ่อนโยน ย่อมเป็นสุข เพราะเขาจะได้รับแผ่นดินเป็นมรดก” (มธ 5:5) ข้อความนี้มาจากเพลงสดุดีที่ 37 ที่ผู้ชอบธรรมสูญเสียแผ่นดินให้กับคนชั่วร้าย แต่พระเจ้าสัญญาว่าจะประทานแผ่นดินให้กับผู้มีใจอ่อนโยน
ในโลกปัจจุบัน หากจะพูดถึงการยึดครองแผ่นดิน บ่อยครั้งจำเป็นต้องได้มาด้วยความรุนแรง แต่สำหรับพระเยซูเจ้า ผู้มีใจอ่อนโยนเท่านั้นจึงจะได้รับแผ่นดินเป็นมรดก ซึ่งความอ่อนโยนในความหมายของพระเยซูเจ้าไม่ได้หมายถึงความอ่อนแอ แต่หมายถึงผู้ที่สุภาพ รู้จักสถานะของตนเอง วางตัวอย่างเหมาะสม ในความหมายภาษากรีก “praus” คำคำนี้หมายถึง “ความสามารถในการควบคุมตนเอง”
ผู้อ่อนโยนในความหมายที่พระเยซูเจ้าต้องการกล่าวถึงคือ บุคคลที่รู้ทันตนเอง ควบคุมอารมณ์ ควบคุมคำพูด ควบคุมการกระทำให้เหมาะสมได้ ยังหมายถึงการสำนึกรู้ถึงความต่ำต้อย ความไม่สามารถ ความบาปของตนเองต่อหน้าพระเจ้า เขาจะไม่ต่อสู้เพื่อตนเองเพราะรู้ถึงความไม่สามารถของตน แต่เขาจะต่อสู้เพื่อคนอื่น เพื่อความถูกต้อง
พระองค์สัญญาว่า “เขาจะได้รับแผ่นดินเป็นมรดก” พระเยซูเจ้ากำลังหมายถึงทั้งแผ่นดินในอาณาจักรสวรรค์ และแผ่นดินจริงๆ ในโลกนี้ แผ่นดินหมายถึง “ที่อยู่” ผู้มีใจสุภาพ ผู้อ่อนโยน มีที่อยู่เสมอเพราะเขาคิดถึงผู้อื่นก่อน เขาคิดถึงส่วนรวมก่อน
เมื่อเราเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ที่ไม่ได้ดังใจ หรือบุคคลที่ทำให้เราไม่พอใจ เราสามารถ “อ่อนโยน” ได้หรือไม่?.

…ลาซารัส…