Category: คิดสักนิด…สะกิดใจ

เทศกาลเตรียมรับเสด็จพระคริสตเจ้า Advent / Adventus เทศกาลเตรียมรับเสด็จพระคริสตเจ้า หรือที่คริสตชนคาทอลิกรุ่นเก่าๆมักจะใช้ทับศัพท์ว่า “อัดแวนโต” (Advento) ซึ่งให้ความหมายตามคำศัพท์ภาษาลาตินว่า “การมาถึง” เป็นเทศกาลที่ได้รับการถือปฏิบัติในพระศาสนจักรตะวันตกส่วนใหญ่ อันเป็นช่วงเวลาของการรอคอย และของการเตรียมตัวเตรียมจิตใจเพื่อการสมโภชการสมภพของพระเยซูคริสตเจ้าในวันคริสต์มาส เทศกาลเตรียมรับเสด็จพระคริสตเจ้าถือว่าเป็นการเริ่มต้นปีพิธีกรรมของพระศาสนจักรตะวันตก ส่วนพระศาสนจักรตะวันออกเรียกเทศกาลนี้ว่า “เทศกาลถือศีลอดพระคริสตสมภพ” (Nativity […]

สวัสดีครับพี่น้องที่รัก สัปดาห์นี้เราเข้าสู่อาทิตย์สุดท้ายของปีพิธีกรรม ซึ่งพระศาสนจักรให้เราปิดปี A อย่างยิ่งใหญ่ ด้วยการประกาศว่า “พระเยซูคริสตเจ้าเป็นกษัตริย์แห่งสากลจักรวาล” และในช่วงอาทิตย์ที่ 34นี้ พระศาสนจักรในเอเชีย […]

         สวัสดีครับพี่น้องที่รักพบกันอีกครั้งในช่วงท้ายๆของปีพิธีกรรม ในอาทิตย์ที่ 33 ของเทศกาลธรรมดากับ “วันระลึกถึงผู้ยากจนสากลครั้งแรก” ซึ่งสมเด็จพระสันตะปาปาฟรังซิสได้ออกสาสน์ถึงบรรดาคริสตชนคาทอลิกทั่วโลก […]

สวัสดีปีใหม่ครับพี่น้องที่รักทุกท่านปีนี้เราเข้าสู่ปี2017 ปีระกา(ปีไก่) พ่อหวังว่าเราทุกคนคงมีความสุขกันทั่วหน้านะครับเพราะไก่เป็นเครื่องหมายของความกล้าหาญจริงใจและมีชีวิตชีวาซึ่งหากเรามีจิตใจเช่นนี้เราก็จะมีความสุขอย่างแน่นอนอาทิตย์นี้ยังเป็นวันสมโภชพระคริสตเจ้าแสดงองค์(Epiphany) พระศาสนจักรเชิญชวนให้เราคริสตชนได้ระลึกถึงเรื่องสำคัญ2 ประการ ประการแรกคือเราระลึกถึงพระผู้ไถ่ผู้เสด็จมาเพื่อคนทุกชาติทุกภาษาพระองค์แสดงพระองค์เองแด่คนทุกคนโดยมีนักปราชญ์ทั้งสามท่านเป็นผู้แทนของชนชาติต่างๆซึ่งแสดงให้เห็นว่ามนุษย์ทุกคนมีสิทธิ์ได้รับความรอดพ้นจากพระผู้ไถ่หากเราแสวงหาพระองค์ด้วยความจริงใจเฉกเช่นนักปราชญ์ทั้งสามที่ใช้ความกล้าหาญและความพยายามเพื่อออกแรงค้นหาว่าผู้ยิ่งใหญ่ที่เกิดมานี้เป็นใครและอยู่ที่ไหน ประการที่สองคือเราระลึกถึงการให้โดยนักปราชญ์ทั้งสามนำของขวัญที่ดีและมีความหมายมากที่สุดมาถวายพระกุมารพวกท่านถวายทองคำกำยานและมดยอบแด่พระองค์เราจึงต้องหันมาถามตัวเราเองด้วยเหมือนกันว่าเราได้ถวายของขวัญอะไรให้แก่พระองค์คริสตมาสที่ผ่านมาเราอาจคิดถึงผู้หลักผู้ใหญ่และเพื่อนของเราด้วยการมอบการ์ดส่งคำอวยพรและของขวัญให้แก่พวกเขาหรือเราอาจให้ของขวัญพิเศษแก่ตัวเราเองด้วยการจัดงานรื่นเริงกับเพื่อนๆและสมาชิกครอบครัวหรือมีวันหยุดพิเศษยาวๆกับคนสำคัญแต่สำหรับวันคริสตมาสวันเกิดของพระเยซูเจ้าแท้ๆเราให้อะไรบางอย่างแก่พระองค์ซึ่งแน่นอนพระองค์คงไม่ต้องการของขวัญที่เป็นวัตถุแต่ต้องการจิตใจใหม่และการเปลี่ยนแปลงขีวิตซึ่งเราสามารถให้อะไรบ้าง? ·     ของขวัญที่ต้องให้แก่ศัตรูของเราคือการให้อภัย ·     […]

แทนคิดสักนิด…สะกิดใจ โป๊ปฟรังซิส– พ่อแม่ต้องทำให้ความเชื่อของลูกเติบโตและเลี้ยงลูกให้เป็นตัวอย่างที่ดีแก่คนอื่น :(08/01/2017) ·       สมเด็จพระสันตะปาปาฟรังซิสทรงสอนพ่อแม่ที่นำลูกมารับพิธีล้างบาปต้องทำให้ความเชื่อของลูกเติบโตและเป็นแบบอย่างที่ดีให้คนอื่นได้เห็น ·      ทรงย้ำความเชื่อไม่ใช่แค่การสวดบทข้าพเจ้าเชื่อในมิสซาวันอาทิตย์แต่มันคือการวางใจในพระเจ้าและสอนคนอื่นด้วยชีวิตของเราเอง ·      ทรงชี้บทเทศน์แรกของพระเยซูคือเสียงร้องไห้ของพระองค์ที่เมืองเบ็ธเลเฮมนี่คือเสียงร้องเพราะความหิวแม่พระจึงให้นมพระองค์เป็นอาหารเมื่อลูกชายหิวดังนั้นคุณแม่ทุกคนต้องจัดหาอาหารให้ลูกของตนเวลาที่ลูกร้องด้วยความหิว […]

           สวัสดีครับพี่น้องที่รักพบกันอีกในคอลัมน์“คิดสักนิดสะกิดใจ” ในอาทิตย์ที่3 ของเทศกาลธรรมดาซึ่งสำหรับวันเสาร์ที่ผ่านมานี้ทางคณะกรรมการคาทอลิกเพื่อศาสนสัมพันธ์และคริสตศาสนจักรสัมพันธ์ร่วมกับคณะกรรมคริสตชนไทยได้จัดกิจกรรม“วันอธิษฐานภาวนาเพื่อเอกภาพของคริสตชน”โดยหัวข้อสำหรับการอธิษฐานในปีค.ศ. 2017 นี้คือ“ความรักพระคริสตเจ้าผลักดันเราให้เป็นหนึ่งเดียวกัน” […]

สวัสดีครับพี่น้องที่รักอาทิตย์นี้เราเข้าสู่สัปดาห์ที่5 ของเทศกาลธรรมดาซึ่งในอาทิตย์นี้พระเยซูเจ้าได้สอนและตักเตือนให้เราเป็นเกลือดองแผ่นดินและแสงสว่างส่องโลก ความสว่างและเกลือนั้นมีความสำคัญต่อโลกมากเพียงใดเราแต่ละคนก็มีความสำคัญมากฉันพระองค์จึงตักเตือนใจให้เราเป็นดังแสงสว่างของโลกนี้เพื่อคนทั้งหลายจะได้เห็นพระคริสตเจ้าได้อย่างชัดเจนมากขึ้นผ่านทางชีวิตของเราและทรงย้ำอีกว่าเราต้องเป็นเกลือของแผ่นดินที่มีชีวิตตามจิตตารมณ์และตามมาตรฐานของพระคริสตเจ้านั่นคือชีวิตคริสตชนที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเมตตากรุณาความรักและการให้อภัยผู้อื่นเสมอเพื่อชีวิตของเราจะได้เป็นพระพรเป็นความดีและเป็นยาที่สามารถรักษาทุกสิ่งได้แม้แต่ความเกลียดชังและความเห็นแก่ตัวในโลกของเรา ณตรอกซอยแห่งหนึ่งที่ทั้งมืดคับแคบอับชื้นและไม่มีแสงสว่างส่องทางแม้แต่น้อยดังนั้นเมื่อถึงยามค่ำคืนการเดินทางในตรอกซอยแห่งนี้จึงเป็นไปด้วยความยากลำบากมากยิ่งนัก คืนวันหนึ่งมีพระรูปหนึ่งเดินผ่านเข้ามายังตรอกแห่งนี้เพื่อมุ่งหน้าไปยังอารามของตนแต่ทว่าด้วยความมืดของตรอกซอยแห่งนี้ซึ่งแม้กระทั่งนิ้วมือทั้งห้าของตนเองก็ยังมองไม่เห็นเมื่อเดินทางไปเรื่อยๆพระรูปนี้จึงเดินไปชนผู้อื่นและมิหน้ำซ้ำก็ยังถูกผู้อื่นเดินมาชนด้วยอย่างไม่หยุดหย่อน ขณะนั้นเองมีคนผู้หนึ่งถือโคมไฟเดินเข้ามายังตรอกดังกล่าวจึงทำให้ตรอกดังกล่าวเกิดแสงสว่างขึ้นมาพอสมควรพระรูปนั้นได้ยินคนเดินผ่านทางพูดว่า“คนตาบอดผู้นั้นช่างแปลกนักตนเองมองไม่เห็นแท้ๆใยต้องถือโคมไฟให้วุ่นวาย”  เมื่อพระได้ยินดังนี้ก็รู้สึกแปลกใจมากเช่นกันรอจนกระทั่งคนตาบอดท่านนี้ถือโคมไฟเดินผ่านมาจึงเอ่ยถามขึ้นว่า“ขออภัยท่านตาบอดจริงๆหรือเปล่า?”คนตาบอดตอบว่า”ถูกแล้วข้าเกิดมาก็พิการตาสองข้างมองไม่เห็นสำหรับข้านั้นไม่ว่าจะยามเช้าสายบ่ายเย็นล้วนไม่ต่างกันทั้งยังไม่ทราบว่าแสงสว่างนั้นมีหน้าตาเป็นเช่นไร“ พระได้ยินดังนั้นก็ยิ่งงุนงงมากขึ้นจึงเอ่ยถามต่อไปว่า“ถ้าเช่นนั้นแล้วท่านจะถือโคมไฟไปเพื่ออะไร?”คนตาบอดตอบว่า“เนื่องเพราะข้าเคยได้ยินคนพูดกันว่าในยามกลางคืนไร้แสงสว่างคนตาดีทั้งหลายก็เป็นเช่นเดียวกับข้าคือมองไม่เห็นสิ่งใด” “เมื่อครู่ท่านเดินอย่างมืดมนในตรอกซอยนี้ท่านโดนคนเดินสวนมาชนเอาหรือไม่?…… ท่านดูข้าเองนะแม้เป็นคนตาบอดแต่ข้าไม่โดนผู้อื่นเดินชนเลยแม้แต่ครั้งเดียวทั้งๆที่เมื่อก่อนข้าก็เป็นเช่นเดียวกับท่านคือโดนคนเดินมาชนเอาบ่อยครั้งแต่เมื่อข้าถือโคมไฟทุกอย่างก็เปลี่ยนไป…ที่ข้าจุดโคมถือไปไหนมาไหนด้วยนั้นข้าจุดเพื่อให้แสงสว่างกับผู้อื่นและเพื่อให้ผู้อื่นมองเห็นตัวข้าตั้งแต่นั้นมาข้าก็ไม่โดนผู้ใดเดินชนอีกเลย” […]

สวัสดีครับพี่น้องที่รักพบกันอีกครั้งในคอลัมน์“คิดสะนิดสะกิดใจ” สำหรับสัปดาห์วันวาเลน์ไทน์หรือวันแห่งความรักซึ่งฟังๆดูก็มีความหมายและน่ารักดีสำหรับคนทุกๆคนพระวรสารในอาทิตย์นี้พระเยซูเจ้าทรงตรัสสอนกับเราในหลายเรื่องด้วยกันซึ่งเนื้อหาและใจความสำคัญของพระวรสารในอาทิตย์แม้จะยาวสักหน่อยแต่เป็นคำสอนหรือธรรมบัญญัติที่จำเป็นสำหรับการเป็นคริสตชนของเราพระเยซูเจ้าจึงเตือนใจเราให้เข้าใจอย่างชัดเจนในเรื่องบาปต่างๆเช่นอย่าฆ่าคนอย่าล่วงประเวณีอย่าลักขโมยห้ามหย่าร้างและเราต้องรู้จักให้อภัยต่อกันฯลฯซึ่งแม้สิ่งต่างๆเหล่านี้อาจเป็นสิ่งพื้นฐานที่เราทราบอยู่แล้วแต่ก็เป็นโอกาสดีที่เราจะมาทบทวนเรื่องของธรรมบัญญัติและศีลธรรมกันอีกครั้งหนึ่งซึ่งแน่นอนการเป็นคริสตชนหรือลูกที่ดีของพระเป็นเจ้าก็คือการลงมือปฎิบัตินะครับไม่ใช่รอโอกาสหรือรอเวลาจนเป็นเพียงแค่ความรู้ความเข้าใจแต่ไม่ได้มีผลต่อการดำเนินชีวิตของเรา มีม้าพันลี้หนุ่มตัวหนึ่งรอคอยผู้รู้ผู้เชี่ยวชาญม้ามาพบเห็นมัน พ่อค้ามาแล้วพูดว่า“เจ้ายินยอมไปกับข้าหรือไม่?”ม้าส่ายหัวแล้วพูดว่า”ข้าเป็นม้าพันลี้จะไปขนส่งสินค้าให้พ่อค้าคนหนึ่งได้อย่างไรกัน“ ทหารมาแล้วพูดว่า“เจ้ายินยอมไปกับข้าหรือไม่?”ม้าส่ายหัวแล้วพูดว่า“ข้าเป็นม้าพันลี้จะไปปฏิบัติงานให้แก่ทหารธรรมดาๆคนหนึ่งได้อย่างไรกัน“ นายพรานมาแล้วพูดว่า“เจ้ายินยอมที่จะไปกับข้าหรือไม่?”ม้าส่ายหัวแล้วพูดว่า“ข้าเป็นม้าพันลี้จะไปทำงานหนักให้แก่ผู้ที่เป็นนายพรานได้อย่างไรกัน“ …วันแล้ววันเล่าปีแล้วปีเล่าม้าตัวนี้ยังคงหาเจ้านายที่ใฝ่ฝันไว้ไม่ได้เลย วันหนึ่งขุนนางจากวังหลวงได้ออกมาหาม้าพันลี้ตามพระราชโองการม้าพันลี้จึงได้ไปหาขุนนางท่านนี้จนพบเจอแล้วพูดขึ้นว่า“ข้านี่แหละคือม้าพันลี้ที่ท่านตามหา“ ขุนนางถามว่า“เจ้าม้าเจ้าคุ้นเคยและชำนาญเส้นทางของประเทศเราหรือไม่?”…ม้าส่ายหัว ขุนนางถามอีกว่า“แล้วเจ้าเคยเข้าสู่สนามรบมีประสบการณ์การสู้รบหรือไม่?”…ม้าส่ายหัวอีกครั้ง […]

สวัสดีครับพี่น้องที่รักพบกันอีกครั้งนะครับกับคอลัมน์“คิดสักนิด..สะกิดใจ”ในอาทิตย์ที่7 ของสัปดาห์ธรรมดาอาทิตย์นี้ในพระวรสารพระเยซูเจ้าทรงเราสอนในสิ่งพิเศษซึ่งมีความแตกต่างจากความคิดหรือคำสอนของคนทั่วๆไปที่เขาทำกันคนอื่นอาจสอนว่า“ตาต่อตาฟันต่อฟัน”แต่พระเยซูเจ้าทรงสอนว่า“อย่าตอบโต้คนชั่วผู้ใดตบแก้มขวาของท่านจงหันแก้มซ้ายให้เขาด้วยผู้ใดฟ้องท่านที่ศาลเพื่อหว้งเสื้อยาวของท่านก็จงแถมเสื้อคลุมให้เขาด้วย…” ท่านทั้งหลายได้ยินคำกล่าวว่า“จงรักเพื่อนบ้านและจงเกลียดศัตรู” แต่เราสอนว่า“จงรักศัตรูและภาวนาให้กับผู้ที่เบียดเบียนท่าน” ซึ่งแน่นอนคำสอนในเรื่องต่างๆเหล่านี้เป็นสี่งที่พระเยซูเจ้ายืนยันกับเราว่าเราคริสตชนต้องมีชีวิตที่แตกต่างจากคนทั่วๆไปเราคริสตชนต้องเป็นผู้ดีบริบูรณ์หรือผู้ศักดิ์สิทธิ์ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักความเมตตาและรู้จักให้อภัยแก่ผู้อื่นและก้าวสำคัญที่จะทำเราเป็นคนดีบริบูรณ์ได้อย่างแท้จริงนั่นก็คือเรื่องของการให้อภัย  เมื่อพูดถึงเรื่องของการอภัยมีเรื่องราวน่าประทับใจมากมายแต่เรื่องหนึ่งที่พ่อชอบมากที่สุดก็คือเรื่องราวของผู้หญิงชาวเวียดนามคนหนึ่งชื่อKim Phúc หรือคิมฟุคในระหว่างสงครามเวียดนามทหารอเมริกันทิ้งบอมบ์ที่หมู่บ้านของเธอพ่อแม่พี่น้องของเธอเสียชีวิตตัวเธออายุเพียง9 ขวบไฟลุกท่วมตัววิ่งหนีอย่างตื่นตระหนกออกจากหมู่บ้านไม่มีเสื้อผ้าติดกายเลยเธอได้รับการรักษาแผลไฟไหม้เกือบ30 ปีผ่านไปวันหนึ่งเธอได้รับเชิญให้พูดต่อหน้าอนุสาวรีย์ทหารผ่านศึกที่กรุงนิวยอร์กเธอพูดได้อย่างน่าประทับใจถ้อยคำตอนหนึ่งเธอกล่าวว่า“ดิฉันต้องทุกข์ทรมานอย่างมากทั้งทางร่างกายและจิตใจจนบางครั้งคิดว่าไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้อีกต่อไปแต่พระเจ้าทรงประทานชีวิตให้ดิฉันพระองค์ประทานความเชื่อและความหวังถ้าหากดิฉันมีโอกาสเผชิญหน้ากับนักบินที่ทิ้งระเบิดหมู่บ้านฉันดิฉันก็จะบอกกับเขาว่า“เราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เกิดขึ้นได้แต่เราควรพยายามช่วยกันส่งเสริมให้มีสันติภาพในปัจจุบันและในอนาคต” […]

แทนคิดสะนิด…สะกิดใจ วันพุธรับเถ้า วันพุธรับเถ้าเป็นวันหนึ่งที่พระศาสนจักรเรียกร้องให้ผู้ใหญ่ทุกคนทำการจำศีลอดอาหาร นั่นคือให้อดมื้ออาหารที่สำคัญที่สุดของวัน ทั้งนี้เพื่อเป็นเครื่องหมายแสดงให้เห็นถึงความพร้อมที่จะเสียสละและการรู้จักร่วมสุขร่วมทุกข์กับคนอื่น เป็นต้นเพื่อให้เป็นหนึ่งเดียวกับพระเยซูเจ้าในพระทรมานของ พระองค์           ความพร้อมที่เริ่มต้นด้วยการรู้จักฟังเสียงของพระเจ้า พร้อมที่จะรับรู้ค่านิยมแห่งพระวาจาของพระองค์ อันเป็นเครื่องหมายของการกลับใจ โดยนัยนี้การจำศีลอดอาหารของคริสตชนก็จะละม้ายคล้ายกับของพระอาจารย์เจ้า เวลาที่พระองค์ทรงเริ่มปฏิบัติพระภารกิจของพระองค์ […]