ไม้กางเขนเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกถึงการเป็นศาสนาคริสต์ สำหรับผู้ที่เป็นคริสตชนไม้กางเขนก็จะมีรูปพระเยซูตรึงอยู่บนกางเขนด้วย และมักจะนำไม้กางเขนมาแขวนกับสร้อยคอเป็นเครื่องหมายแสดงถึงความเชื่อศรัทธา แต่ก็มีคนทั่วไปที่ไม่ได้เป็นคริสตชนที่นำไม้กางเขนซึ่งไม่มีรูปพระเยซูเจ้า นำมาทำเป็นเครื่องประดับ ในปฏิทินของพระศาสนจักรกำหนดให้มีวันฉลองเทิดทูนไม้กางเขน วันที่ 14 กันยายนของทุกปีและวันรุ่งขึ้นก็ให้เป็นวันระลึกถึงแม่พระระทมทุกข์หรือเรียกว่าแม่พระมหาทุกข์ซึ่งจะเป็นวันฉลอง 2 วันที่ควบคู่กัน
การเทิดทูนไม้กางเขนมีจุดเริ่มในสมัยจักรพรรดิคอนสแตนติน ตามธรรมเนียมเล่าว่าหลังจากที่พระองค์ได้กลับใจมาเป็นคริสตชน มารดาของพระองค์คือนักบุญเฮเลนาได้เดินทางไปยังแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ สำรวจสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของพระเยซูเจ้า ได้ค้นพบไม้กางเขนที่เคยใช้ตรึงพระเยซูเจ้า หลังจากนั้นจักรพรรดิได้ดำเนินการให้มีการสร้างมหาวิหารบนที่ฝังพระศพพระเยซูเจ้าขึ้น และไม้กางเขนที่พบได้ถูกแบ่งออกเป็น 3 ส่วน ส่วนหนึ่งเก็บไว้ที่กรุงเยรูซาเล็ม ส่วนที่สองนำกลับไปที่กรุงโรม ส่วนที่ 3 ถูกนำไปยังกรุงคอนสแตนติโนเปิล
พวกเราเข้าใจความหมายของไม้กางเขน ไม้กางเขนแต่เดิมเคยถูกใช้เป็นเครื่องมือเพื่อทรมานและประหารชีวิตนักโทษ ใครที่ทำความผิดร้ายแรงเมื่อถูกตัดสินให้ประหารชีวิตจะถูกนำไปประหารนอกเมือง ด้วยการตรึงมัดร่างไว้กับไม้กางเขน ปักกางเขนไว้ในที่ที่มีคนเห็นชัดเจน เพื่อเป็นการประจาน ช่วงเวลาของนักโทษบนกางเขนก่อนตายก็จะพบกับความทรมานอย่างมาก พระเยซูเจ้าทรงถูกตรึงบนไม้กางเขน และสิ้นพระชนม์ ทุกสิ่งทุกอย่างจบลงพร้อมกับการนำร่างของพระองค์ไปฝังไว้ในหลุมศพ หากแต่ได้มีการพบว่าพระเยซูเจ้าทรงกลับคืนชีพหลังจากความตาย ไม้กางเขนของพระเยซูเจ้าจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งที่มีความสำคัญในกิจการการไถ่บาปของพระองค์ บางครั้งมีการพูดว่าหากไม่มีไม้กางเขนก็ไม่มีการไถ่บาป ไม่มีความรอดพ้น วันฉลองเทิดทูนไม้กางเขนตรงกับวันที่ 14 กันยายนซึ่งเป็นวันธรรมดาที่พี่น้องไม่ได้มาร่วมฉลอง เป็นอีกวันหนึ่งที่อยากให้พี่น้องได้คิดถึงความหมายไม้กางเขนของพระเยซูเจ้า
ต่อจากวันเทิดทูนไม้กางเขนก็เป็นวันระลึกถึงแม่พระมหาทุกข์ เป็นการคำนึงถึงด้านที่เป็นความทุกข์ของแม่พระ แม่พระผู้เป็นมารดาของพระเจ้า เป็นสตรีที่พระเจ้าทรงเลือก ในชีวิตของแม่พระมีเรื่องราวที่เป็นความทุกข์ใจ การตอบรับน้ำพระทัยของพระเจ้าที่ไม่เข้าใจ แต่ก็ได้นำไปไตร่ตรองโดยเฉพาะช่วงเวลาที่พระเยซูคริสต์ต้องแบกไม้กางเขนถูกเฆี่ยนตี ถูกทรมานและสิ้นพระชนม์บนไม้กางเขน เป็นความระทมทุกข์ในชีวิต เป็นความทุกข์ที่แม่พระเต็มใจน้อมรับ และได้เปลี่ยนเป็นความชื่นชมยินดีที่ได้เป็นส่วนร่วมในแผนการณ์ของพระเจ้า.
สวัสดี…พ่ออดิศักดิ์